Հոգեբարոյական դատարկություն և քաղաքակրթական ավանդական արժեքների մնացորդների վերջնական ավերակում

Գաղափարական ու իմաստային վակուումը մեզնում նպաստավոր պայմաններ է ստեղծում այդ դատարկությունը ամեն տեսակ աղբով լցնելու համար։

Իսկ մեր հոգեբարոյական դատարկությունը լցնելու համար նախատեսված բազմազան աղբերը ինչ-որ պատահակորեն մեզ հանդիպած աղբեր չեն, այլ նպատակային աղբեր, որոնց հիմնական նպատակը մարդկանց մոտ քաղաքակրթական ավանդական արժեքների մնացորդների վերջնական ավերակումն է, այսինքն, մարդկանց իրենց ավանդական էության վերջին մնացորդներից զրկելը։

Եթե մենք մեզ հարց տանք, թե որևէ երկրի պետական կյանքում ի՞նչ է նշանակում կայունություն, և ինչպե՞ս է դա ձեռք բերվում, ապա եթե առժամանակ մի կողմ թողնենք այդ կայունության մեջ արտաքին ուժերի դերը, հարցի պատասխանը կլինի հետևյալը։

Ամեն մի երկրում կայունությունը նշանակում է ներքին ուժերի միջև բալանսի արդյունքում նրանց միջև դինամիկ հավասարակշռություն, որը պետական կյանքում իշխանության և ժողովրդի միջև ուժային կամ փոխադարձ ճնշումային բալանսն է։

Եվ ինչքան ժողովրդի քաղաքակրթական էությունը ցածր լինի, այնքան այդ փոխադարձ ճնշումային բալանսը կլինի ավելի ցածր մակարդակում ու իշխանության օգտին, քանի որ ժողովուրդը կլինի ավելի անհասկացող ու, հետևաբար, ավելի հնազանդ։

Իսկ դրան հասնելու ամենակարճ ճանապարհը կրթական համակարգը փլուզելն է և դրանով մարդկանց մոտ գաղափարական ու իմաստային վակուում ստեղծելը, որն էլ կարելի է լցնել տարատեսակ նպատակային աղբերով, ներառյալ ԼԳԲՏ, գենդերային և մարդկանց ավելի ևս պարզունակացնող այլ տեսակի աղբերը։

Պավել Բարսեղյան

Մեկնաբանություններ